Van Pentium Pro naar Core i7

Met de Core i7 introduceerde Intel kortgeleden een nieuwe generatie processors. Het bedrijf houdt zich daarmee aan het zogenoemde ‘tick-tock’-schema: het ene jaar introduceert Intel een nieuwe architectuur, het jaar daarop volgt een kleine aanpassing op die architectuur geproduceerd met een nieuw fabricageproces. Penryn was een aangepaste Conroe (beide vielen onder de merknaam Core 2 Duo), dit jaar is het de beurt aan een nieuwe architectuur: Core i7.

Deze serie over de Core i7 bevat vijf delen

* Geschiedenis van processors tot de Core i7 (dit artikel)
* De werking onder de motorkap
* Energiebesparing
* Verschillen met de Core 2
* Conclusie en benchmarks
Voor een korte blik op de processorontwikkelingen die tot de Core i7 hebben geleid, gaan we terug naar 1999. Kort daarvoor had Intel de Pentium III gelanceerd, wat eigenlijk een Pentium II was met ondersteuning voor een uitgebreidere instructieset. Een instructieset is de taal van een processor. De Pentium II op zijn beurt was een iets aangepaste Pentium Pro. Intels beste processors tussen 1995 en 2000 gebruikten dus allemaal grotendeels dezelfde architectuur, de prestatieverbeteringen in die tijd waren gevolg van steeds betere fabricageprocedés.

Van links naar rechts: de Pentium Pro, Pentium II en Pentium III.

Athlon

In 1999 gooide AMD Intels comfortabele wereld overhoop door de Athlon te introduceren. De Athlon was een volledig nieuw, maar ook heel conventioneel ontwerp. De bouwstenen van processors zijn transistors, en verbeterde fabricageprocedés gaven processorontwerpers veel meer transistors ter beschikking.
Intel gebruikte de extra transistors om een supersnel cachegeheugen aan zijn processors toe te voegen, zodat die minder vaak het relatief langzame systeemgeheugen hoefden te gebruiken. AMD gebruikte ze om Athlon veel meer brute rekenkracht te geven.

Een tweede generatie Athlon uit de Thunderbird-serie.

Pentium 4 en Athlon 64

Een jaar later introduceerde Intel de Pentium 4, een geheel nieuw en zeer onconventioneel ontwerp. Om goed te presteren was Pentium 4 afhankelijk van relatief hoge kloksnelheden en speciaal geoptimaliseerde software. Ondanks veel moeite van Intels kant kwamen die optimalisaties slechts langzaam van de grond. De hoge kloksnelheid bleek op den duur onaanvaardbaar hoge warmteproductie tot gevolg te hebben.
Ondertussen had AMD in 2003 de Athlon64 uitgebracht. Die processor introduceerde een ingebouwde geheugencontroller en ondersteuning voor 64 bits, maar leek verder sterk op het ontwerp van de bewezen Athlon.

Links de Pentium 4 en rechts de Athlon 64.

Core 2

Met de Core 2 uit 2006 stapte Intel over naar een volledig nieuw, maar toch conventioneel ontwerp. De processor heeft nog meer brute rekenkracht ter beschikking dan Athlon 64, terwijl softwareoptimalisaties geen vereiste zijn. De warmteproductie is relatief laag. Het succes van deze aanpak bleek de afgelopen twee jaar.

Intel Core 2 Duo: in het midden zijn duidelijk de twee cores te onderscheiden.

Ondanks dat de Core i7 een nieuw ontwerp is, lijkt de processor in grote lijnen sterk op de Core 2. Wel heeft Intel de processor op allerlei punten sterk verbeterd. Het voornaamste verschil is dat de nieuwe architectuur een ingebouwde geheugencontroller heeft. Daarom heeft Core i7 ook een nieuwe chipset en socket nodig. De processor ondersteunt geen DDRII-geheugen, alleen DDR3. En terwijl bestaande geheugencontrollers dual channel-geheugen gebruiken, werkt de controller van Core i7 uitsluitend met triple channel. Dit betekent dat u geheugenmodules in groepen van drie installeert. Voor de communicatie met de chipset gebruikt de Core i7 een zogenoemde Quickpath-verbinding vergelijkbaar met AMDs HyperTransport. In eerste instantie lanceert Intel drie modellen, variërend van 2,66 tot 3,2 GHz. Alle drie processor zijn quad cores.

Intel Core i7: nu mét geïntegreerde geheugencontroller.