De komst van Chrome heeft aardig wat stof doen opwaaien onder ontwikkelaars, consumenten en concurrenten van Google. Was dit nu een desktop-killer, of een browser met OS-ambities? En waar hield de opmars van Google eigenlijk op? De makers zien Chrome zelf in de eerste plaats als een prima platform voor het draaien van webapplicaties. En nog voor de kritische geluiden goed en wel waren verstomd – verschillende testers vonden de functionaliteit maar matigjes – kwam het bedrijf al met een nieuwe versie waarin enkele knelpunten waren verholpen. En diens opvolger – versie 2.0 – is inmiddels verschenen.
Vooralsnog vormt Google Chrome nauwelijks een bedreiging voor andere browsers. Het in september 2008 gelanceerde platform heeft in de meeste landen een marktaandeel van nog geen twee procent. Maar dankzij de koppeling met webapplicaties zoals Google Docs en Gmail kan het wellicht een geduchte concurrent van Windows worden. Want inmiddels kunt u bijna alles wat u van een pc en internet verlangt met een online dienst van Google doen.

Chrome vertelt u precies wat het tijdens de installatie van plan is.

Doorgeefluik

Sommigen zullen Chrome maar een kale bedoening vinden; op het eerste gezicht is Google’s nieuwste product weinig meer dan een doorgeefluik voor internetsites. Wie een browser met alle toeters en bellen wil die ook nog eens compleet naar eigen hand kan worden gezet, kan het beter bij Firefox of Internet Explorer houden. De eerste vrijgegeven bèta had geen goede bookmarkmanager, en in de laatste versie is het niet veel beter. Bovendien mist Chrome nog wel meer functies die je van een browser mag verwachten, zoals een ingebouwde rss-lezer. Het programma is in de eerste plaats geschikt voor het draaien van Web 2.0-applicaties. De render-engine komt van WebKit, en voor het goed kunnen draaien van JavaScript heeft Google zijn eigen virtuele machine ontworpen, V8 geheten. Verder is Chrome uitgerust met Google Gears, het ‘bindmiddel’ dat het mogelijk maakt ook offline met webapplicaties te werken. Een dergelijke opzet moet ervoor zorgen dat de browser een platform wordt voor webapplicaties die zich qua snelheid, stabiliteit en interactiviteit kunnen meten met pc-programma’s zoals Microsoft Word en Excel.

Zonder opsmuk: Chrome’s interface.

Eerste kennismaking

Hoe dan ook, voorlopig is Chrome vooral een browser. Het uiterlijk ervan wijkt echter sterk af van wat u gewend bent van Firefox, Internet Explorer en Opera.
De tabbladen vindt u boven de adresbalk, in plaats van eronder. U zult tevergeefs zoeken naar uitklapmenu’s of een titelbalk. Er is slechts een handjevol iconen – en een knop voor de thuispagina zit daar niet eens bij. Die is er wel, maar u mag ‘m zelf te voorschijn roepen via Gereedschappen / Opties / Basisinstellingen en daar een vinkje zetten voor Knop ‘Startpagina’ op de werkbalk weergeven. De enige standaardmenu’s van betekenis bieden twee pictogrammen rechts bovenin: een pagina- en een gereedschapsicoon. Maar ook onder deze knoppen blijft het aanbod sober. Het Opties-menu, vaak een rijke verzameling verborgen instellingen verspreid over diverse tabbladen, kent slechts drie tabs, die toegang geven tot een handjevol standaardinstellingen.
Een van Chrome’s pluspunten is de Omnibox, een adresbalk die ook fungeert als zoekvenster. Typt u een zoekopdracht in, dan wordt er gezocht met uw favoriete zoekmachine. En typt u een webadres in, dan werkt de Omnibox als de zoekbalk in IE8 en Firefox 3.0 – url’s worden aangevuld tijdens het typen, en u krijgt suggesties op basis van de populariteit van sites.

Chrome’s tabs-filosofie

Het grootste verschil met de aanpak van Mozilla en Microsoft is dat elke tab binnen Chrome in feite een aparte browser is. Ziedaar ook de verklaring van hun positie - boven de adresbalk. Elke tab laat zich wegslepen van de browser en wordt daarmee een apart browservenster. U kunt een tab ook weer terugslepen, maar dat vereist wel enige precisie. Het werkt alleen als u de tab zelf sleept, en niet het venster waarin hij zich bevindt. Tabs werken onafhankelijk van elkaar – loopt er eentje vast, dan heeft dat geen effect op de prestaties van de andere. Overigens zegt Microsoft dat dit ook geldt voor de tabbladen in Internet Explorer 8.0.
Handig is dat u, als u een nieuwe tab opent, geen leeg scherm of de ingestelde homepage krijgt voorgeschoteld, maar een overzicht van de negen webpagina’s die u het meest hebt bezocht, inclusief bijbehorende thumbnail, een recente favorietenlijst, onlangs gesloten tabs en een zoekvenster waarmee u direct de geschiedenis van bezochte sites kunt bekijken. Internet Explorer 8.0 biedt een vergelijkbare functie.

Missers

Minder handig is dat Chrome enkele functies mist die in Firefox en IE inmiddels gemeengoed zijn. Zo vraagt Firefox als u de browser sluit of u uw tabs wilt bewaren, zodat u deze de eerstvolgende keer automatisch kunt heropenen. Chrome doet dit niet. Sterker nog, het programma controleert niet eens of u daadwerkelijk wilt afsluiten, waardoor u complete surfsessies kunt kwijtraken met een klik op de verkeerde knop. Ook ontbreekt een functie voor het herstellen van eerdere sessies. Wel kunt u vorige tabs herstellen door een nieuwe tabpagina te openen, onder Recente bladwijzers vindt u de optie Recent gesloten tabbladen. En als u meerdere tabbladen gesloten hebt en slecht één ervan opnieuw wilt openen, is dat ook mogelijk. Maar dit werkt toch minder goed dan rechtsklikken en kiezen voor Tabblad sluiten ongedaan maken. Bovendien kunt u slechts één tab per keer heropenen, en de gehele lijst verdwijnt als u de browser hebt gesloten. Maar dit zijn wellicht kinderziekten die in latere versies worden verholpen (zie ook het kader ‘Chrome 2.0: veiliger en functioneler’).

Wie een nieuw incognitovenster opent, kan redelijk anoniem surfen.