Kijkt zij naar haar muziekbroertje, of gaat ze precies dezelfde fouten maken.
Eerlijk gezegd vrees ik het laatste. Net als de muziekindustrie in den beginne, schreeuwt de filmindustrie moord en brand vanwege de desastreuze effecten van het downloaden. Ten eerste vraag ik me af of dat echt zo is, de mensen die ik ken die films downloaden zijn mensen die sowieso al nooit naar de bioscoop gingen en die al helemaal geen 40 gulden neertelden voor een VHS of 20 euro voor een DVD. Daarbij geloof ik, wellicht in mijn naïviteit, dat filmliefhebbers, waar ik mijzelf toe reken, toch liever naar de bioscoop gaan, die sfeer is toch niet na te bootsen, zelfs niet met de beste thuisbioscoopinstallatie.

Toch moet ik tegenwoordig bij elke persvoorstelling mijn mobiele telefoon inleveren zodat ik het witte doek niet kan filmen en wordt overal streng gecontroleerd of er geen camera aanwezig is. Ik begrijp die angst wel, de filmindustrie is als de dood dat er straks overal net zoveel ontslagen gaan vallen als bij haar muzikale zusje. Maar angst is een slechte raadgever en ik denk niet dat je deze twee industrieën mag en kunt vergelijken. Een liedje luisteren is immers heel wat anders dan een film kijken en een bioscoopbezoekje is wat dat betreft eerder te vergelijken met een concert, waarbij ik niet geloof dat concerten te lijden hebben onder het downloaden.

We staan aan de vooravond van het tijdperk waarin we afscheid gaan nemen van mediadragers (oftewel, het boeit niet of Blu-ray of HD DVD wint) en waarbij we films gewoon downloaden. Ik hoop met heel m'n hart dat DRM daarbij geen rol zal spelen, al weet ik eigenlijk wel beter. De filmindustrie zal zich uit angst met hand en tand verzetten tegen pogingen om haar kindjes te kopiëren, met maatregelen die de echte filmliefhebber juist weg zal jagen. Om over vijf jaar te realiseren dat het beter is om te controleren dan te reguleren.