Nooit een gegeven paard in de bek kijken. Maar is dat ook verboden als u een ezel krijgt? Want het is een heidens karwei om een cadeau gekregen mobieleltje zo in te stellen dat bellen tot de mogelijkheden behoort. Niet helemaal onbelangrijk bij een telefoon.

Ik heb al jaren, zoals veel Nederlanders, een mobiel telefoonabonnement met gratis telefoon. Aan het einde van elke contractperiode kies ik een mooi toestel uit en een maandelijke belbundel die daarbij nodig lijkt. De laatste keer had ik zelfs een mooie digitale camera bij mijn T-Mobile belbundel gekregen.

Stuk

Bij het aflopen van de laatste contractperiode was die mooie camera inmiddels stuk gegaan, mijn telefoon was op sterven na dood en mijn telefoonkosten begonnen de pan uit te rijzen. Om daar eens en voor altijd vanaf te zijn, ging ik op zoek naar een manier om de combinatie van gratis mobiel/duur abonnement te vermijden. Een vriendelijke collega bood hulp. Hij gaf me zijn oude telefoon, omdat hijzelf niet zoveel problemen had met de constructie waar ik zo graag vanaf wilde.

Ezelstrekjes

Omdat mijn collega dezelfde provider had, schoof ik zonder nadenken mijn oude SIM-kaart in mijn nieuwe telefoon. Ik vond dat ik een prachtig paard had gekregen. Toen ik echter een goedkoop SIM-abonnement had besteld bij een andere provider, en mijn oude verbintenis bijna was afgelopen, begon het apparaat ezelstrekjes te vertonen. Er zat nog een SIM-lock op.
Volgens verschillende mensen moest T-Mobile raad bieden. Mijn collega nam contact op met de klantendienst en de behulpzame mevrouw stuurde een brief naar zijn huisadres met daarin de benodigde codes om het slot eraf te krijgen. Het bleek dat na aflopen van de contractperiode de SIM-lock op de mobiel bleef zitten tot de provider die verwijderde. Niet echt de handigste constructie, maar ik kon er mee leven. De brief kwam aan en wat schetste mijn verbazing: Volgens T-Mobile was de SIM-lock er al af. En ik kon bellen zonder zorgen.

Netwerkwachtwoord???

Het pakketje met mijn nieuwe Telfort SIM-kaart arriveerde op het postkantoor en verwachtingsvol schoof ik het gecodeerde stukje plastic in de ingewanden van mijn Samsung. "U heeft een netwerkblokkering" stond er meteen. Ik dacht eerst aan Telfort en stond een half uur op andermans kosten in de wacht bij de klantenservice van mijn nieuwe provider. Het probleem bleek niet bij hen te liggen. Het woord 'netwerkwachtwoord' kwam niet voor in het instructieboekje van de vriendelijke telefoniste. Gefrustreerd bracht ik de SIM-kaart over naar een stokoude Nokia-koelkast om uit te testen. In het ouwetje deed de kaart het wel. Dan maar het nummer in van de volgende helpdesk: die van T-Mobile.
"Volgens onze gegevens is uw telefoon SIM-lockvrij," zei de eveneens bijzonder vriendelijke T-Mobile telefoniste. Ik maakte haar duidelijk dat dat niet helemaal met de werkelijkheid strookte. "Dan kan het zijn dat de fabrikant nog een SIM-lock op uw telefoon heeft staan," liet de dame me laconiek weten. "Gaat u maar even naar sammsungmobile.com. Daar kunnen ze u vast verder helpen." Ik had het helemaal gehad met mijn mooie paard, dat stevig aan het balken was geslagen. Ik volgde het advies op dat iedereen me al weken had gegeven en dat ik steeds gezagsgetrouw in de wind had geslagen.

Hinniken

Op de zaterdagmarkt op het Utrechtse Vredenburg stond een koopman die weinig weg had van een lieflijke telefoniste. De barse eigenaar van een kraam vol telefoonfrontjes, adapters en een groot bord met daarop SIM-LOCK VERWIJDEREN! nam mijn mobiel in ontvangst. Hij rommelde wat in een bak met exotische kabels, sloot mijn Samsung aan op een soort van rekenmachine en bracht mijn paard binnen twintig seconden weer aan het hinniken. Het kostte me tien euro en scheelde me een hoop kopzorgen. Soms duurt eerlijk zijn écht het langst.