Filmrecensie: Steve Jobs

Door: De Telegraaf | 03 december 2012 16:12

Algemeen

Geen biografie van de wieg tot het graf, maar een impressie van een mens in drie delen. Scenarioschrijver Aaron Sorkin (A few good men, West Wing, The social network) kiest in Steve Jobs voor een eigenzinnige benadering.

De film toont drie sleutelmomenten uit het leven van Steve Jobs en biedt een kijkje achter de schermen bij de productpresentaties van de Macintosh (1984), de NextCube (1988) en de iMac (1998). De druk van de tikkende tijdsklok maakt daarbij dat het leven van Jobs zich in die drie hoofdstukken lijkt samen te ballen. Oscarwinnaar Danny Boyle (Slumdog millionaire) tekent daarbij voor de dienende regie van deze talige tour-de-force. Daarmee komt de druk vooral op de schouders te liggen van acteur Michael Fassbender, die de titelrol speelt zonder Steve Jobs te imiteren. Hij bezielt Sorkins woordenstroom en zet de Apple-oprichter neer als een veeleisende perfectionist met tunnelvisie, die met toegepaste technologie de consument weet te verleiden. Zijn zakelijke instinct en zijn vermogen om in te schatten wat mensen willen, staat daarbij in schril contrast met zijn sociale onvermogen. Dat komt vooral tot uiting in z'n relatie met zijn dochter Lisa. Al worden ook zijn zakelijke partners van het eerste uur - Steve Wozniak (Seth Rogen) en John Sculley (Jeff Daniels) - slachtoffer van zijn horkerige gedrag. Kate Winslet probeert daar in een sterke rol als zijn marketingmanager Joanna Hoffman de scherpste kantjes vanaf te slijpen. Hoe treffend dit portret van Steve Jobs is, blijft daarbij vatbaar voor discussie. Maar vast staat wel dat dit ensemble van spelers een staaltje hogeschool-acteren ten beste geeft dat van het begin tot het eind weet te boeien.