Vraag & Antwoord

Trashcan

[jan 2005] Opinie: blijf af van mijn pc!

Computers zijn gevoel. Pure emotie. Hier en daar bespeur ik al een smalend lachje of een hoog gefronste wenkbrauw. Maar geduld. Schort uw oordeel nog heel eventjes op. Herinnert u zich nog de eerste keer dat u met glinsterende oogjes uw Commodore 64 of XT-pc openschroefde? Denk aan de tijden dat u stiekem trots als een pauw rondliep omdat u zich een weerbarstig stukje pc volledig eigen had gemaakt, zonder hulp van wie dan ook, en dat u toen het gevoel had dat u alles in de vingers had en uw werkpaard door uw toedoen voelde ronken van plezier. Denk ook aan de momenten dat u bijna radeloos zocht naar een goede oplossing voor het veiligstellen van alle familie- en vakantiefoto´s. Alle herinneringen. Uw leven. Daartoe behoren ook de keren dat u met vrienden of intimi schaterlachend achteroverviel aan het eind van een ouderwets spelletje Tetris, of dat u rood aangelopen met uw liefje flirtte via e-mail of in een chatvenster. Euh… daarnet nog? Gebloosd ook? Moest ze lachen? Wat? Inderdaad. Dat gaat mij HE-LE-MAAL niets aan. Privacy is iets geks. Velen vinden het begrip belangrijk. Weinigen zouden het gelijk willen of kunnen duiden. De Grote Van Dale geeft de volgende omschrijving: “persoonlijke vrijheid, het ongehinderd alleen, in eigen kring of met een partner ergens kunnen vertoeven; gelegenheid om zich af te zonderen, om storende invloeden van de buitenwereld te ontgaan”. Hoewel correct is deze definitie ook vrij algemeen en zakelijk. Daarbinnen klinken mogelijke vergoeilijkingen voor (stelselmatige) inbreuk op de privacy nog tamelijk overtuigend. Te denken valt aan tegenwerpingen zoals “Waarom bang zijn als je niks hebt te verbergen?” en “Bezwaren zijn verdacht.” Maar dat is de omgekeerde wereld. Het wel of niet vrijgeven van wat privé is, wat dan ook, is juist een vrije keuze die aan het individu is voorbehouden. Menigeen voelt namelijk op z´n klompen aan dat er meer op het spel staat dan alleen maar een ´persoonlijke zone´. Privacy betreft de beleving van eigenheid, vrijheid en zelfbeschikking. En daarbij maakt het niet zoveel uit of het gaat om persoonsgegevens, intimiteiten of gewoon het kleinste kamertje in huis. Privacy is privacy. Net als in het leven. Pc’s, oftewel Personal Computers, vallen dus ook niet binnen het publieke domein, niet als ze offline zijn en niet als ze online zijn. Internet is wel een stel pc’s, maar de pc is niet internet. Pc’s zijn dan wel gezichtloos, eigenaren niet. Sleutelbegrip is de eerdergenoemde zelfbeschikking, waarbij ´zelf´ uiteraard meer betreft dan alleen identiteit. Bezittingen zijn daarbij evenmin uitgesloten. Uw pc is uw pc. Leengebruik is alleen mogelijk met wederzijds goedvinden, ook als de verschillende partijen, zoals op internet, anoniem zijn. Helaas betekent dat principe niets voor makers en verspreiders van spyware, virussen en spam. De drempel is laag, de pakkans is klein. Maar ook dan zou de strafmaat een duidelijke indicatie moeten zijn van de ernst van de zaak. Virusschrijvers zijn al eerder aangepakt. Onlangs werd voor het eerst een spammer, Jeremy Jaynes in de Verenigde Staten, veroordeeld tot negen jaar gevangenisstraf. Terecht. Privacyschendingen op de pc verschillen in niets van schendingen van het briefgeheim en huisvredebreuk, en moeten dus ook net zo hard worden aangepakt door overheid en justitie. Ook in Nederland. Tim Wong Eindredacteur Computer!Totaal

Anoniem
Redactie Computer!Totaal

Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord