Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.

Akkoord

Vraag & Antwoord

Trashcan

[april 2005] Opinie: Hand in eigen boezem

Hand eigen boezem Peter R. de Vries is Mr. BIG in de nieuwe campagne van de NVPI. BIG staat voor: ‘Ban Illegale Games & Software’. Een kreupele afkorting die van alles suggereert. Zo is het merkwaardig dat games niet ook als software wordt gezien. En wat wordt bedoeld met ‘illegale’ – is dat een verwijzing naar verboden inhoud? Gaat het over software voor illegale praktijken, zoals valsemunterij of inbreken op beveiligde computersystemen? En waarom geen woord over films en muziek? “Het verspreiden van illegale games en software is illegaal”, weet Bigweb.nl. Ook al zo’n vreemde formulering, maar dat terzijde. Het gaat erom dat u “games of andere software” niet zonder toestemming van de rechthebbende mag verspreiden via cd-roms of internet. Met films en muziek mag dat ook niet, maar daarvan mag u tenminste nog kopieën maken voor eigen gebruik. Onduidelijk blijft of dat dan de reden is dat die content buiten de campagne is gehouden - die ‘backups’ worden tenslotte net zo goed illegaal online aangeboden. Vreemd zijn ook de on- en offline detectives waar BIG mee schermt, die slechts schoolvoorlichters blijken te zijn. Alles bij elkaar genomen wekt de actie vooral verwarring en een hoop gejoel onder de doelgroep. En dat terwijl de boodschap op zich glashelder en zeer begrijpelijk is: gij zult niet stelen. Op zich is er weinig mis mee dat de NVPI nog eens uitlegt waarom illegale verspreiding niet kan, en zo bewustzijn probeert te creëren. Maar ze hebben wel de schijn tegen. De NVPI is namelijk de brancheorganisatie van de entertainmentindustrie. De verdenking dat die industrie met BIG vooral de eigen winstmarges wil beschermen, is gauw gemaakt. Gecombineerd met de stuntelige presentatie (een zwijn als boegbeeld van de entertainmentindustrie?), komt BIG weinig koosjer over. De grootste fout van de actie is dat het geen realistische oplossing biedt. De NVPI heft het vingertje en benadrukt uitsluitend dat ‘het gewoon niet mag’. Dat dit uitleg behoeft, is iets dat we ons allemaal mogen aantrekken. Maar tegelijkertijd moeten we wel reëel zijn: het downloaden van software en digitale content, al dan niet illegaal, is inmiddels een ‘maatschappelijk aanvaard verschijnsel’. Een soort ‘nationale sport’, bijna net als belastingontduiking. Kennelijk zoekt de NVPI zijn heil vooral in repressie. Dat past bij de huidige trends in de samenleving, maar voorspelt niet veel goeds. Nu al gaan stemmen op voor draconische maatregelen zoals opsporingsbevoegdheden waarbij uw harde schijf, al dan niet op afstand, wordt geïnspecteerd. Zeker gezien de omvang van de illegale uitwisseling (wie durft er nog te zweren dat hij nooit illegaals op zijn harde schijf heeft gehad?), doemen gelijk visioenen op van een politiestaat. Dat kan niet de bedoeling zijn. De entertainmentbranche kan daarom beter bij zichzelf te rade te gaan. De oude manieren waarop de software- en entertainmentindustrie gewend waren hun waren aan te bieden, zijn uit de tijd. Internet maakt niet alleen illegale verspreiding mogelijk, maar biedt ook nieuwe handelsmogelijkheden die veel aantrekkelijker (want makkelijker en goedkoper) zijn voor consumenten. Zo heeft de muziekindustrie al bemoedigende resultaten geboekt met bijvoorbeeld iTunes. En de filmwereld werkt hard aan beveiligde streams (zie pagina 44 van het blad). Ook voor software zijn laagdrempelige en goedkope modellen te bedenken. Denk aan abonnementen op online game-servers, of de mogelijkheid om goedkope minimale softwareversies naar behoeven uit te breiden met functionaliteit. Waarom zou u tenslotte kapitalen betalen voor een product waarvan u driekwart nooit gebruikt? Met BIG probeert de NVPI consumenten te dwingen de huidige verkoopmethoden te accepteren. Dat is een veel te eenzijdige houding. De industrie eist dat de consument een hand in eigen boezem steekt, maar alleen wijzen naar de ander helpt niet. Zolang de industrie niet inspeelt op de veranderde wensen van de consument, is de kans klein dat de consument zich zal schikken naar die van de industrie. Volkert Deen, adjunct-hoofdredacteur Computer!Totaal

Redactie Computer!Totaal